Κάποια νύχτα με γέλασες, το θυμάμαι σαν τώρα.
Πόσο ξένος, αδιάφορος πέρασες, ανοιξιάτικη μπόρα.

Τ’ «αντίο» σπέρνουνε θύελλες, που να γυρνάς
οι σκέψεις λιώνουν αδύναμες, άδειος καμβάς
διαλύθηκες μέσα στ’ όνειρο κι αυτή η θλίψη να μην
τελειώνει.

Κάποια νύχτα με γέλασες κι η βροχή δυναμώνει
Μια σου λέξη σαν το χρόνο που πέρασε, σαν τοπίο
στο χιόνι.
Τ’ «αντίο» σπέρνουνε θύελλες, πάλι είμαι μόνη
ζωγραφιές κάνω τις πίκρες μου κι η ανάσα μου
αλαφρώνει
διαλύθηκες μέσα στ’ όνειρο κι αυτή η θλίψη να μην
τελειώνει,
διαλύθηκες μέσα στ’ όνειρο κι αυτή η σιωπή ποτέ
δεν τελειώνει.

Κάποια νύχτα με γέλασες κι η βροχή δυναμώνει
Κάποια νύχτα με γέλασες κι η σιωπή δεν τελειώνει…
Κάποια νύχτα με γέλασες κι η βροχή δυναμώνει
Κάποια νύχτα με γέλασες κι η σιωπή δεν τελειώνει…

Un soir tu t'es moqué de moi, je m'en souviens très bien
Comme un étranger, si indifférent tu es passé, pluie de printemps
"Au revoir", ils ont semé la tempête, que tu partirais
Les pensées sont mélangées, canevas vides
Dissoute dans mes rêves et la tristesse ne s'arrête pas

Un soir tu t'es moqué de moi et la pluie a redoublé
Tes mots, comme une année, sont passés, comme un paysage enneigé
"Au revoir", ils ont semé la tempête, Je suis seule encore
La peinture me rend amère, et ma respiration m'aide
Dissoute dans mes rêves et la tristesse ne s'arrête pas
Dissoute dans mes rêves et le silence ne finit pas

Un soir tu t'es moqué de moi et la pluie a redoublé
Un soir tu t'es moqué de moi et le silence ne finit pas
Un soir tu t'es moqué de moi et la pluie a redoublé
Un soir tu t'es moqué de moi et le silence ne finit pas